Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

LIKE THE STARS UP ON YOUR CEILING.

Να ζω όπως όταν ήμουν μικρή.
Οι έγνοιες μου να κλείνονται στα όρια του δωματίου μου.
Ο χώρος μου να είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.
Ο κόσμος.
Να βρίσκω παρηγοριά στα παιχνίδια μου.
Να τα ζωντανεύω κατ'επιλογήν.
Να έχω μόνο τα καλά αισθήματα.
Να μην μεγαλώνω.
Τα ρούχα μου να μην φθείρονται.
Να μην καταπιέζομαι.
Να αλλάζω θέση τα έπιπλα.
Στη θέση των ρούχων μου στα ντουλάπια, να βάζω βιβλία.
Να ξαπλώνω και να κοιτάω το ταβάνι με προσμονή.
Χωρίς να νιώθω το χρόνο να περνά ούτε για δευτερόλεπτα.
Να μην ακούω το τικ τικ από το ρολόι του σαλονιού.
Να μην ακούω τις φωνές των γονιών να με νανουρίζουν ενώ βλέπουν ειδήσεις το βράδυ.

Σήμερα η μέρα ήταν μικρή.
Ή μάλλον, εγώ την έκανα.
Είναι τόσο απλό όταν έχεις άρνηση.
Αγκαζέ με μια μεγάλη σακούλα και πετώ μέσα ό,τι βρεθεί στο δρόμο μου.
Δεν μου αρέσει κάτι.
Κάνω φούσκες με γεύση φράουλα και νιώθω λίγο ζαλισμένη.
Θα ήθελα να μπορώ να παίξω μουσική.
Θα ήθελα να μπορώ να κάνω μαγικά.
Θα ήθελα να ακούω όμορφες φωνές να με ξυπνούν.
Θα ήθελα να μην ανήκω σε καμία εποχή.
Να μην υπάρχουν άνθρωποι σύγχρονοι, παρά μόνο διαχρονικοί.
Χωρίς ταυτότητες, χωρίς προβλήματα, χωρίς πρόσωπα ίσως.


by Gala Pont Illustration


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου