Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

SONGS OF THE SEA.



Μακάρι να ήξερα να οδηγώ.
Θα έκανα μια μακρινή βόλτα κάθε Κυριακή.
Τις άλλες μέρες θα έβαζα μουσική και θα έκανα αστικές διαδρομές.
Ποτέ δεν ήμουν παιδί της φύσης.
Αλλά τα ταξίδια πάντα τα αγαπούσα.
Σήμαιναν κάτι.
Ένα ταξίδι είναι ένα σημείο αρχής και τέλους.
Ένα όριο.
Αυτό έγινε πριν το ταξίδι σε εκείνο το μέρος ή αυτό ήταν τότε που με τον τάδε είχαμε πάει εκεί κοκ.
Bέβαια, αναρωτιέμαι: τι σημαίνει τελικά αφετηρία και προορισμός; Ίσως δεν έχουν και καμιά σημασία.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα λέω και τι θα δείχνω στα παιδιά μου από το παρελθόν. 
Τί κάνω σήμερα για να το μοιραστώ με το παιδί μου;
Την ταινία μου;
Τους φίλους μου;
Εχω μια ζωή που θα ήθελα να κρατήσω σε φωτογραφίες;
Εχω κάτι να γεμίσω τα άλμπουμ όπως έκαναν οι γονείς μου;
Φοβάμαι.
Αυτές οι εποχές περάσαν.
Θα έχουμε τις ρέπλικες, όπως λέει και ο φίλος μου ο Θανάσης.
Αυτό το Πάσχα μείναμε για άλλη μια φορά λίγοι ρομαντικοί στην πόλη σε αναζήτηση περιπέτειας.
Ή και σε παράδοση των όπλων σε μια Αθηναΐκή ανοιξιάτικη μελαγχολία.
Περίπατος σε άδειους κεντρικούς δρόμους, σε κλειστά σινεμά, σε καταλήψεις που παίζουν δυνατά βαλς, σε βρώμικα στενά και σε άλλα τέτοια ποιητικά σημεία.
Χαρτογραφώντας την πόλη ξανά.
Ώσπου να μην τη θυμόμαστε.
Αντιπραγματικότητα.
Με σκοτώνει το ότι δεν έχει εφευρεθεί η χρονομηχανή ακόμα.
Δεν μπορώ να αποφασίσω σε ποια διάσταση είμαι παγιδευμένη.
Στο χρόνο ή στο χώρο.
Ίσως γι αυτό να έχουμε τάσεις φυγής τελικά.
Ίσως οι τάσεις φυγής ανήκουν κυρίως στην άλλη διάσταση.
Προσπαθούμε να ξεφύγουμε αλλάζοντας χώρο 
αφού για το χρόνο δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου