Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ, ΧΩΡΙΣ ΑΙΣΘΗΜΑ.


Δυστυχώς, τα χρόνια μου περνούν έτσι.


Αυτός μίλαγε και με κοίταζε πότε πότε για επιβεβαίωση.
Ήθελε να ξέρει πως μιλάει σε κάποιον, πως υπάρχει κάποιος που τον καταλαβαίνει.
Κι αυτή ήμουν εγώ μέσα σε αυτό το κοινό.
Του χαμογελούσα -σχεδόν πονηρά- κάθε φορά που με κοίταγε.
Έτσι κι αυτός ήταν ευτυχισμένος κι εγώ έπαιζα.
Τί είχαμε να χάσουμε;
Δε θυμάμαι τι έλεγε.
Δεν κουνούσα το βλέμμα μου από πάνω του βέβαια.
Μου άρεσε που μπορούσε να νιώσει πως κάποια τον φλερτάρει και μάλιστα με αυτό τον τρόπο.
Τον σκίτσαρα μανιακά με το μολύβι μου στο πρόχειρο τετράδιο.
Αυνανισμός.


Δεν μπορώ να συμβιβάζομαι άλλο με τέτοιες βλακείες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου