Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

ΑΠΟΧΗ ΑΠ'ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

3, 2, 1.
Παλιά έλεγες έχω τόσα χρήματα, τόσους φίλους, με αγαπούν τόσο, έχω ως τότε για αυτό, αυτό το θέλω πιο πολύ απ'το άλλο κοκ.
Τώρα τίποτα δεν είναι μετρήσιμο και τίποτα δεν έχει αξία.

Άνθρωποι που αντί να κοιτούν τα σκυλιά στα μάτια κοιτούν πόσες τρίχες αφήνουν πίσω τους.
Μια χώρα αφιλόξενη, που περνάει και φτύνει πάνω απ'το κουφάρι σου αφού σε έχει λιώσει με τα ίδια της τα πόδια.
Μια μαμά, που σου υπενθυμίζει συνεχώς ότι όσοι σε ενδιαφέρουν χρησιμοποιούν τελείες ανά δυο λέξεις σε ό,τι σου πουν.
Και ταινίες, πολλές ταινίες.
Να μιλούν μόνο αυτές για μας πια και όχι εμείς για τον εαυτό μας.
Αφού κανείς δεν ακούει πια.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω μόνο εφιάλτες. Περίεργους, ζωντανούς εφιαλτες πρώτου βαθμού. Βλέπω τη Τζούντι με σπασμένα πόδια, εμένα σε τραίνα-σινεμά, αυτοκτονίες.
Σήμερα περνώντας απ'τον καθρέφτη συνειδητοποιήσα πως πλέον δεν με κοιτάω καθόλου.
Μόνο μονολογώ, σαν να ακούω παλιά τραγούδια της Λένας Πλάτωνος.
Κενό.
Είναι σαν να έχεις μέσα σου μια μαύρη τρύπα που όλο ρουφάει, ρουφάει, μόνο ρουφάει. Φλουπ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου