Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017



Ξέρω ότι η βία, το άγνωστο, 
δε σήμαιναν ποτέ 
την αδυναμία της γνώσης 
και της λογικής. 
Αλλά το άγνωστο δεν είναι η γνώση, 
η βία δεν είναι η λογική, 
η ασυνέχεια δεν είναι η συνέχεια 
που τη σπάει, που τη σκοτώνει. 
Αυτός ο κόσμος 
της ασυνέχειας 
καλείται μέσα στον τρόμο του, 
να αντιληφθεί το θάνατο. 

ΟΜΟΡΦΙΑ: η θεμελιώδης αντίφαση του ανθρώπου

[...] Αυτά τα όρια, τα προσδιορίζουμε με κάθε τρόπο, βάζουμε την απαγόρευση, βάζουμε το Θεό, δηλαδή τον ξεπεσμό. Και πάντοτε, αφού προσδιορισθούν, βγαίνουμε από αυτά. Δύο πράγματα είναι αναπόφευκτα: δεν μπορούμε να αποφύγουμε το θάνατο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε ούτε την έξοδο από τα όρια. Ο θάνατος και η έξοδος από τα όρια είναι εξάλλου το ίδιο πράγμα.

Βγαίνοντας όμως από τα όρια ή πεθαίνοντας, προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τη φρίκη που  προκαλεί ο θάνατος και που μπορεί να προκαλέσει και το ίδιο το όραμα μιας ασυνέχειας πέρα απ' αυτά τα όρια.

Στο ρήγμα των ορίων, αποδίδουμε, αν χρειάζεται τη μορφή ενός αντικειμένου. Προσπαθούμε να τη συλλάβουμε σαν ένα αντικείμενο. Από τον εαυτό μας, πηγαίνουμε αναγκασμένοι ως το τέλος, στους βρυχηθμούς του θανάτου. Και προσπαθούμε πάντα να κοροϊδέψουμε τους εαυτούς μας, προσπαθούμε να φτάσουμε την προοπτικής της συνέχειας, που προϋποθέτει διασκελισμένα όρια, χωρίς να βγούμε από τα όρια αυτής της ασυνεχούς ζωής. Θέλουμε να φθάσουμε στο εκείθεν χωρίς να τολμήσουμε το βήμα που σοφά μας διατηρεί στο εδώ. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τίποτα, να φανταστούμε τίποτα, παρά μόνο στα όρια της ζωής μας, πέρα από τα οποία μας φαίνεται ότι όλα σβήνονται. Πέρα από το θάνατο, πραγματικά, αρχίζει το ακατανόητο που συνήθως δεν έχουμε το θάρρος να το αντιμετωπίσουμε. Αυτό το ασύλληπτο είναι ωστόσο η έκβαση της αδυναμίας μας: το ξέρουμε, ο θάνατος δε σβήνει τίποτα, αφήνει άθικτο το σύνολο του είναι στο σύνολό της ξεκινώντας από το θάνατό μας, ξεκινώντας από αυτό που πεθαίνει μέσα μας. Αυτού του όντος που πεθαίνει μέσα μας, δεν αποδεχόμαστε τα όρια. Τα όρια αυτά θέλουμε με κάθε τρόπο να τα δρασκελίσουμε, αλλά θα θέλαμε ταυτόχρονα να τα προεκτείννουμε και να τα διατηρήσουμε.

Τη στιγμή που κάνουμε το βήμα, η επιθυμία μας πετάει έξω από εμάς, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε πια, η ορμή που μας κυριαρχεί θα επιθυμούσε να σπάσουμε τον εαυτό μας. Αλλά το αντικείμενο της υπερβολικής επιθυμίας, μπροστά μας, μας προσδένει στη ζωή που ξεπερνά την επιθυμία. Πόσο γλυκό είναι να μένουμε με την επιθυμία να ξεπεράσουμε, χωρίς να πάμε ως την άκρη, χωρίς να κάνουμε το βήμα. Πόσο γλυκό είναι να μένουμε για πολύ μπροστά στο αντικείμενο αυτής της επιθυμίας, να διατηρούμαστε στη ζωή μέσα στην επιθυμία, αντί να πεθαίνουμε πηγαίνοντας ως την άκρη, υποχωρώντας στην υπερβολική βία της επιθυμίας. Ξέρουμε ότι η απόκτηση αυτού του αντικειμένου που μας φλέγει είναι αδύνατη. Από τα δύο πράγματα το ένα, είτε η επιθυμία θα μας αναλώσει ή το αντικείμενό της θα πάψει να μας φλέγει. Δεν το αποκτάμε παρά με μία μόνο προϋπόθεση, ότι λίγο-λίγο σβήνει η επιθυμία που μας δημιουργεί. Αλλά καλύτερα ο θάνατος της επιθυμίας παρά ο θάνατός μας. Ικανοποιούμαστε με μια ψευδαίσθηση, Η απόκτηση του αντικειμένου της θα μας δώσει χωρίς να πεθάνουμε το συναίσθημα ότι πηγαίνουμε ως την άκρη της επιθυμίας μας. Όχι μόνο αρνούμαστε να πεθάνουμε: προσαρτάμε το αντικείμενο στην επιθυμία, που στην πραγματικότητα ήταν η επιθυμία να πεθάνουμε, το προσαρτάμε στη διαρκή ζωή μας.

Εμπλουτίζουμε τη ζωή μας αντί να τη χάσουμε.


Ο ερωτισμός, Ζ.Μπατάιγ


Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.



«Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή. Ύστερα έχασα τη θάλασσα κι όλη η πολυτέλεια μου φάνηκε γκριζωπή, μιζέρια αβάσταχτη. Από τότε περιμένω. Περιμένω τα πλοία του γυρισμού [...] Κάνω υπομονή, βάζω τα δυνατά μου να είμαι ευγενικός. Με βλέπουν να περνώ απ' όμορφους δρόμους όλο σοφία, θαυμάζω τα τοπία, χειροκροτώ όπως όλος ο κόσμος, δίνω το χέρι, κάποιος άλλος μιλά με τη φωνή μου. Με επαινούν, ονειρεύομαι λίγο, με προσβάλλουν, μόλις που αντιδρώ. Ύστερα ξεχνώ και χαμογελώ σ' εκείνον που με προσβάλλει ή χαιρετώ με υπερβολική ευγένεια τον άλλο που αγαπώ. Τι να κάνω όταν δε θυμάμαι παρά μόνο μια εικόνα; Με προστάζουν να τους πω ποιός είμαι. "Ακόμα τίποτα, τίποτα..." 

Όσο για τις κηδείες, εκεί είναι που ξεπερνώ τον εαυτό μου. Πραγματικά διαπρέπω. [...] Περπατώ με βήμα αργό [...], εκεί κάτω από την πληγή του ουρανού που μόλις αρχίζει να ματώνει, κοιτάζω τους θαρραλέους συντρόφους να θάβουν τους φίλους μου σε τρία μέτρα βάθος.Αν ρίξω το λουλούδι που μου προσφέρει το λασπωμένο χέρι, πετυχαίνω πάντα τον τάφο. Η ευσέβεια μου είναι μετρημένη, η συγκίνησή μου καθωσπρέπει, το κεφάλι σωστά σκυμμένο. Θαυμάζουν πόσο ορθά μιλώ. Όμως, δεν είμαι αξιέπαινος: περιμένω.
Περιμένω πολύ. Πού και πού σκοντάφτω, χάνω την επιδεξιότητά μου, η επιτυχία με εγκαταλείπει. Τι σημασία έχει, είμαι μόνος τότε. Ξυπνώ έτσι μέσα στη νύχτα και μισοκοιμισμένος νομίζω ότι ακούω κύματα [...]. Σαν ξυπνώ για τα καλά, αναγνωρίζω τον άνεμο στα φυλλώματα και το παραμονεμένο βουητό της πόλης. Ύστερα, μόνο με τα λίγα ψίχουλα της δεξιοτεχνίας μου, προσπαθώ να κρύψω την απόγνωση μου ή να τη ντύσω με το πνεύμα της εποχής.»




από το διήγημα Η θάλασσα μες στα χέρια μας, Α.Καμύ - καιρό είχε να με συγκινήσει κάτι τόσο.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΠΩΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΛΕΞΕΙΣ




/Κάθε φορά θαρρώ πως σε φτάνω
/Πάω να σε ξεχωρίσω απ' τα άλλα που αγαπώ
/Σε βρίσκω όμως μέσα σε όλα





ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ.


-Θα με αφήσεις ποτέ να αγαπήσω κάποιον όσο αγάπησα εσένα;
-Όχι, ποτέ. Να αγαπήσεις μόνο περισσότερο.

Αυτή ήταν η κληρονομιά που μου άφησε.
Την κρατώ και δεν ξέρω τι να κάνω.
Κάθομαι σε απόλυτη ησυχία και κλαίω σε απόγνωση.
Νιώθω τόσο χαμένη.
Ξέχασα πως είναι η μοναξιά.
Όλο το δωμάτιο γεμίζει με το πόσο κούφια νιώθω.
Τα κουφαρια ειναι για να θρηνουνται και οχι να θρηνουν.
Δεν μπορώ να σε θρηνήσω έτσι.
Δεν είμαι ο εαυτός μου.

Θέλω να μπορέσω να σε θαυμάσω ξανά, να σε αγαπήσω από την αρχή για όλα αυτά που είσαι και όχι για αυτά που κάνεις.

-Τα κατάφερα
-Όχι ακόμα
-Πονάει ήδη
-Όχι αρκετά



Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017



  1. Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη και συνταρακτική, 
  2. αυτή είναι όλη η τραγωδία της. 
  3. Χωρίς ομορφιά,
  4.  αγάπη ή κίνδυνο, 
  5. θα ήταν σχεδόν εύκολο να ζεις.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Όσο μεγαλώνω, η Μεγάλη Εβδομάδα με συγκινεί όλο και περισσότερο.
Όσοι έχουν διαβάσει και παλαιότερα ιστορίες μου, ξέρουν πως νιώθω πολλά με αφορμή το συμβολισμό που δίνει απλόχερα η θρησκευτική παράδοση. Χωρίς να ταυτίζομαι απόλυτα με το θεολογικό περιεχόμενο και την εφαρμογή του, το βίωμα προκύπτει με έναν τρόπο μάλλον ερμηνευτικό, ρομαντικό και φιλοσοφικό ως προς την ίδια την ύπαρξη. Προσπαθώντας να απαντήσω κι εγώ στον εαυτό μου, γιατί και πώς έχει δημιουργηθεί αυτή η σύνδεση ανακαλύπτω πως είναι τα στοιχεία αυτά της τελετουργίας που χτίζουν τη συγγένεια. Αντίστοιχα, στην αρχαιοελληνική τραγωδία, τα βήματα του μύθου επιτρέπουν να χτιστεί και όλο αυτό που εκφράζεται σε ένα επίπεδο προσωπικό. Κατά καιρούς, έχω βρει σημεία σε έργα που φέρνουν στη μνήμη μου αυτά τα αισθήματα και μου αρέσει πολύ ο διάλογος αυτός. Υποθέτω, ακριβώς επειδή επιτρέπει να αναγνωρίσει κανείς τα μηνύματα που έχουν δοθεί σε ένα πιο συγκεκριμενο πλαίσιο σε κάτι γνώριμο στο σύγχρονο άνθρωπο. Μερικά από αυτά:


Το άδικο της απώλειας, ο πόνος της μνήμης,  τα λάθη, η ανάγκη για επιστροφή, η αποδοχή του τέλους, η ελπίδα για ζωή,   η αναγνώριση του εαυτού και η επώδυνη συνειδητοποίηση της ύπαρξης. 

Υποχρεωμένος να συνοδεύσεις αυτό που σε πονάει πιο πολύ απ' όλα: την απώλεια. 
Μιας ιδέας, ενός ανθρώπου, μιας κατάστασης ή του ίδιου σου του εαυτού.
Εγκλωβισμένος στο να πιστέψεις σε Ανάσταση.
Πράξεις αληθινής αγάπης.





Περιμένοντας τον Επιτάφιο και την Ανάσταση όσο ποτέ.



Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

ένα ετεροτοπικό σημείωμα

Έφτασε στα χέρια μου ένα μπουκαλάκι από τη θάλασσα.
Από αυτά με τα κρυμμένα μηνύματα μέσα.
Ωστόσο, ο παραλήπτης ήταν γνωστός, πολύ γνωστός.
Το περίμενα πώς και πώς, χωρίς να ξέρω αν θα φτάσει ποτέ.
Γέλασα από την πολλή χαρά μου, χωρίς να λέει μέσα τίποτα το αστείο.
Συγκρατώ:


Παραμύθια, θα μου πεις, το ξέρω. Αλλά μη νομίζεις, τα ‘χει ανάγκη ο άνθρωπος τα παραμύθια. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τα παραμύθια και τα γέμισαν με τέρατα για να μη γίνουν αυτοί τέρατα. Γιατί η αλήθεια μπορεί να σε κάνει τέρας. Πρέπει να γίνεις τέρας για ν’ αντέξεις την αλήθεια. 
του Χρήστου Οικονόμου 


Η επικοινωνία επετεύχθη για άλλη μια φορά κι έκρυβε όλη την αγάπη που θα μπορούσε να τροφοδοτεί μια τέτοια αλληλογραφία.
Οι ''πικρές αλήθειες" είναι όχι μόνο το μήνυμα, αλλά και αυτές που μας κρατάνε ζωντανούς. 
Ζωντανούς όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και τον ένα για τον άλλο. 
Οι πικρές αλήθειες έγιναν η θάλασσα μας, κι εμείς την κοιτάμε περιμένοντας να φτάσουν τα μηνύματά μας από τη μια άκρη της στην άλλη.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

περί πολιτικής;

  Θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια. Αυτό που το έκανε να ξεχωρίζει είναι τα πολλά, ατέλειωτα τέλη του. Ούτε που μπορώ να μετρήσω τις εκδοχές της ιστορίας ή τους συνδιασμούς που έκανα για να οδηγήσω στο τέλος. Κάπως έτσι, υποθέτω μπορώ να βρω κάποια απάντηση και στα δικά μου ερωτήματα. Τα έθεσα καλύτερα ασυνείδητα και μέσα από ό,τι έργο έχω κάνει μέχρι στιγμής: η ύπαρξη, οι σχέσεις.
   Ποιός μπορεί να βρει έναν αλγόριθμο που να απαντήσει σε λύση αυτών των προβλημάτων;
Αν υπάρχει κάτι, δεν ξέρω αν θα ήθελα να το ξέρω. Επιστημονικά ίσως, ναι. Ψυχαγωγικά, επίσης. Άλλωστε, σε ποιόν δεν αρέσουν οι απλές ιστορίες με χαρούμενα τέλη; Αν και, αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, δεν είναι το χαρούμενο τέλος που μας κάνει να βγαίνουμε από το σινεμά ή από μια περιπέτεια ενός βιβλίου με ικανοποίηση, αλλά μάλλον το τι λάβαμε ως απάντηση στα δικά μας ερωτήματα. Σε άλλα λόγια, οι καθαρές απαντήσεις, καλές ή κακές όταν δε μας αφορούν άμεσα, μοιάζουν κάπως να καθησυχάζουν κάτι μέσα μας, κι αυτό μας αρέσει. Ας φανταστεί κάποιος μάλλον, πόσο έντονα συμβαίνει αυτό σε ακραία δραματικές θέσεις στις οποίες δύσκολα θα βλέπαμε τους εαυτούς μας να βρίσκονται παρά την απόσταση που έχει κανείς από την ίδια την ταύτιση. Είναι η ταύτιση όμως η σωστή λέξη ή η αναγνώριση; 
  Και, τι γίνεται με τα μπερδεμένα, με τα ασαφή έργα; Με τα τέλη που μένουν ανοιχτά; Μας αρέσουν άραγε οι ερωτήσεις ή προτιμάμε τις απαντήσεις στη θέση τους; Πιστεύω ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα -τουλάχιστον, για μένα. Είναι δύσκολο σίγουρα, αλλά σε κάποιους ανθρώπους το εύκολο δεν αρκεί. 
   Για να επανέλθω όμως στο πρώτο ερώτημα, συνειδησιακά, όχι, δεν ξέρω ή μάλλον πλησιάζω σε άρνηση για το αν θα ήθελα να ξέρω εάν όντως υπάρχει μία απάντηση ή λύση στα προβλήματα που μελετώ -άθελά μου-. Κι αυτός ο δισταγμός ή το δίλημμα, καταλαβαίνω πως, είναι μέρος του ίδιου του προβλήματος και άρα και της μη λύσης. Σε όσο πιο απλά και λίγα λόγια, ίσως η λέξη που ψάχνουμε είναι η δύναμη. 
   Το να μην ξέρεις, έχει δυο κοψιές: του άγνωστου και άρα της αδυναμίας ή του άγνωστου και άρα της δύναμης. Το πρώτο είναι πολύ προφανές για να το αναπτύξει κανείς. Το δεύτερο έγκειται όμως, στην πρώτη κιόλας φράση μου και θα συνδεθεί με την ανάμνησή μου. Οι άπειρες δυνατότητες ή οι επιλογές. Το άγνωστο συνδέεται με την υπόθεση, με τις πιθανότητες, με τη μεταβλητή. Θα πει κανείς, χωρίς κάτι στέρεο, χωρίς κάτι σταθερό, δεν μπορεί ίσως να υπάρξει ένα κέντρο το οποίο να θέσει καν τις βάσεις για κάτι ρευστό: "ως προς τι;" Πάντα μιλάμε για μια σχέση, ακριβώς. Αλλά για να σκεφτούμε καλύτερα, αν ούτως ή άλλως μιλάμε ή σκεφτόμαστε από μια θέση - τη δική μας- πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως δεν υπάρχει αυτό, ούτως ή άλλως; Και μόνο η φαντασία κάθε ενδεχόμενου, συγκεκριμενοποιεί το θέμα, παρότι του ανοίγει όλα τα πιθανά σενάρια. 
 Είναι καλό παράδειγμα το παραμύθι που ανέφερα για να κατανοήσει κανείς τη συλλογιστική μου. Γνωρίζουμε τα θεμέλια της ιστορίας, καθώς και κάποιες επιπλέον πληροφορίες, αλλά εμείς καλούμαστε να κάνουμε τη σύνδεση και άρα να οδηγήσουμε αυτή τη διαδρομή προς όποια κατεύθυνση και όποιον προορισμό θέλουμε. Στο γρήγορο και επώδυνο, στο μακρινό και φωτεινό μέλλον; Είναι στο χέρι του κάθε αναγνώστη.
  Έτσι, υποθέτω μπορεί να δει κανείς συμβολικά και κάθε τι στη ζωή ή μάλλον στη ζωή του, για να μην υπερβάλλω. Ντε φάκτο, οι ήρωες πάντα είμαστε εμείς και η οπτική υποκειμενική, άρα καλούμαστε σε μια σειρά αποφάσεων και άρα χάραγμα διαδρομών μέσα στο χρόνο. Οι πράξεις μας, φτιάχνουν το μύθο, κι αυτό είναι που είναι τόσο γοητευτικό και παράλληλα και τόσο φοβερό (με την έννοια και του φόβου και του μεγέθους της εντύπωσης της εμπειρίας).
    Είναι διπλής όψης οι πράξεις μας, πάντα το δίπολο είναι αυτό που έχει η ίδια η δύναμη. Είτε αυτό είναι με τη μορφή της γνώσης ή της εξουσίας, που μάλλον είναι αδερφάκια με την πρώτη έννοια. Διλήμματα που έχει η αυτοκτονία ή ο έρωτας ή ακόμα και πιο μικρά, ασήμαντα σημεία στη ζωή κάποιου. Να ζεις ή να μη ζεις; Να αγαπάς ή να φοβάσαι; Όλα αυτά μοιάζουν περισσότερο συμπληρωματικά και συγκεχυμένα στο μυαλό μου, παρά αντίθετα.  Αντίστοιχα μπορεί κανείς να δει μια ταινία για παράδειγμα, ως ένα έργο δειλίας ή απίστευτης γενναιότητας ή να περιμένει από κάποιον να φερθεί με εγωισμό ή απόλυτη δοτικότητα. Τι άραγε είναι συνεπές προς τον εαυτό του; Η αλήθεια; Η εμπιστοσύνη; Το μίσος; Ποιό αγαθό ή ποια έννοια, σημαίνει τελικά κάτι χωρίς το αντίθετό του; Είναι παιδικό το σχήμα αλλά καθαρό: πώς υπάρχει το σκοτάδι χωρίς το φως και το φως χωρίς το σκοτάδι; 
   Κάπως έτσι και μόνο έτσι μπορούμε, υποθέτω, να δούμε τον κόσμο γύρω μας. Με όσο πόνο και όσο θάρρος ζητά αυτή η ερμηνευτική στα πάντα. Είναι οι αποφάσεις μέρος της φύσης μας; Είναι τα τέλη και οι απαντήσεις, τόσο κοντά μας όσο νομίζουμε ή όσο θα θέλαμε να είναι; 

Αμφιβάλλω.





για φαντάσου πόση δυστυχία μπορεί να εκφράσει κανείς σε ένα χαμόγελό του
κι εσύ να ξεγελιέσαι για την ευτυχία του


Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Dark / Light: will we ever get together in a song



I've lost my perspective 
I've gone off the wall 
Really not sure if I'm needed here at all

Hey, this is my last shot 
I'll always be less that my other selves 
So I feel like I'm competing with someone else 
Who I could never beat in a million years 
I was made to think that we would wind up round here 
Will we ever get together in a song 
Will you ever tell everybody about right and wrong 
Will you let everyone in on the meaning of life and death 
Do you need me or are you waiting for my last breath 
Listen




αυτό το Outro, απ' τα ομορφότερα πράγματα που έχω ακούσει


άλλη μια χρονιά αμυγδαλιές
και θα σπάσει η καρδούλα μου



Αιώνια Λιακάδα, ο μικροθάνατος


η λήθη
ο ύπνος


τα αδερφάκια του θανάτου επί γης




να πέφτεις για ύπνο και να ξεχνάς
να χωρίζεις από κάποιον που αγαπάς
αυτά είναι πένθη

γαμημένη Αιώνια Λιακάδα, όλα τα είπες

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

υπο-σχέσεις

ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα
που υπάρχει πάντα στη ζωή μου σαν μύθος
θα ανοίξει τα χέρια του τρυφερά και πατρικά
θα πέσω μέσα με όση φόρα διέθεσε ποτέ άνθρωπος
θα βυθιστώ στην αγκαλιά του
λες και είναι η πιο βαθιά άβυσσος
δε θα βγω ποτέ
εύχομαι να τελειώσει ο χρόνος
και να μην ξαναρχίσει ποτέ
να μην έχουν συνέχεια τα αισθήματα
ή οι σκέψεις
να μην μετρά ούτε δευτερόλεπτο
να μην κινείται τίποτα
κι εμείς να  μείνουμε εκεί, έτσι
για πάντα
αλλά και τελικά για ποτέ

άλλη μια ετεροτοπία
η αγκαλιά
το καταφύγιο

κάθε φορά που με χαιρετά μου ζητά κάτι:
μη με ξεχνάς
και πώς θα μπορούσα άλλωστε
όταν η σχέση μας είναι η ίδια η υπόσχεση


αναπτύσσοντας δική σου γλώσσα επικοινωνίας
επικοινωνόντας τα πάντα 


Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

scriptlife








Action reveals character
What matters is not what happens; it is how the character reacts to what is happening.







ένα τρίπτυχο ερμηνευτικής και προβληματισμού





1

κάποια αποσπάσματα του Τζόζεφ Κάμπελ σε ελεύθερη μετάφραση και σύνοψη: 

Ο Τηλέμαχος, στα 22 του έτη, βρίσκεται στο σπίτι της μητέρας του, της Πηνελόπης, μαζί με τους μνηστήρες της. Ο μπαμπάς του ο Οδυσσέας, έχει χαθεί εδώ και 20 χρόνια, στον πόλεμο και στη θάλασσα. Η θεά Αθηνά, του λέει: "Φύγε από το σπίτι της μητέρας σου, πήγαινε να βρεις τον πατέρα σου." Στο μοτίβο επανέρχεται το ερώτημα: Ποιός είναι ο πατέρας μου; Και η απάντηση ξανά, είναι: Πήγαινε να τον βρεις. Δηλαδή, βρες τον ανδρισμό σου. Με άλλα λόγια, ενηλικιώσου. Στους περισσότερους μύθους, το πρόβλημα της ενηλικίωσης, βρίσκεται στην αρσενική πλευρά.  Κι αυτό, επειδή το αρσενικό, χρειάζεται πρόθεση για να γίνει ενήλικας. Για το θηλυκό, αυτό συμβαίνει. Με την πρώτη της έμμηνο ρύση, είναι γυναίκα. Στη συνέχεια, ξέρει πως είναι μητέρα. Δε χρειάζεται να επεξεργαστεί αυτά τα θέματα. Τα ίδια τα θέματα, λειτουργούν σε αυτή απ την ίδια τη φύση. Το πρόβλημα της γυναίκας είναι να αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει ποιά και τι είναι. Στον άντρα, το πρόβλημα είναι να γίνει αυτό που μπορεί να είναι. Όλοι οι μύθοι αναγνωρίζουν και αναπτύσσουν αυτό το ζήτημα. Οι μυήσεις που σπάνε τον άντρα, τον διαλύουν, του προκαλούν πόνο, είναι η αντίστοιχη αρσενική έμμηνος ρύση.  Το ότι αυτό που ζει δηλαδή, δεν είναι μόνο η προσωπική του πρόθεση. Αυτό είναι και που ξεπερνά μια γυναίκα. Εκείνη ζει τη ζωή της φύσης. Αν η φύση αποφασίσει να γονατίσει τη γυναίκα, τότε αυτή θα το κάνει. Αν αυτό συμβεί στον άντρα, δεν είναι κάτι που προκλήθηκε απ΄τη φύση, αλλά απ'την κοινωνία. Και η ζωή το κάνει. Κι αυτός πρέπει να μάθει να ζει λοιπόν, με κάτι άλλο εκτός από την επιθυμία του Εγώ του. 





2


3



______________





κι ένα σχετικό υστερόγραφο 

A hero properly is someone who has given his life to something bigger than himself or other than himself.

 If the person doesn’t listen to the demands of his own spiritual and heart life, and insists on a certain program, you’re going to have a schizophrenic crack-up. The person has put himself off-center; he has aligned himself with a programmatic life, and it’s not the one the body’s interested in at all. And the world’s full of people who have stopped listening to themselves. In my own life, I’ve had many opportunities to commit myself to a system and to go with it, and to obey its requirements. My life has been that of a maverick; I would not submit.

Οur life evokes our character, and you find out more about yourself as you go on. And it’s very nice to be able to put yourself in situations that will evoke your higher nature, rather than your lower.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

διάλογοι




Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική (απόσπασμα)







Το μερτικό μου απ' τη χαρά
μου το 'χουν πάρει άλλοι
γιατί είχα χέρια καθαρά
και μια καρδιά μεγάλη

Θεέ μου τη δεύτερη φορά
που θα 'ρθω για να ζήσω
όσο η καρδιά κι αν λαχταρά
δε θα ξαν' αγαπήσω

Σαν θαλασσόδαρτο σκαρί
σαν βράχος ρημαγμένος
ήρθα σαν ξένος στη ζωή
και ξαναφεύγω ξένος




Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ.

«Η επί γης ευτυχία είναι στιγμούλα,
και η στιγμούλα αυτή ένα σκαλοπάτι
για να περάσεις από το άλλο μέρος,
το μέρος του θανάτου»
Ο. Ελύτης