ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΦΩΛΙΑ.

Έχω κλειστεί σε μια μικρή σπηλιά του καναπέ,κουκουλωμένη και πονεμένη,απολαμβάνοντας τις ροζ χνουδωτές μου κάλτσες,ακούγοντας ολόκληρα άλμπουμ από αγαπημένες μουσικές.
Με έχει πιάσει απίστευτα νοσταλγική διάθεση.
Φως,σκιά,φως,σκιά.
Χαζεύω,σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι για το μέλλον.
Ερχονται στιγμές που δεν ξέρεις πως να τις ζήσεις και απλά τις ζεις.
Και το παρελθόν; Τί έγινε με αυτό; 
Πολύ μακρινό μου φαίνεται. 
Πώς είναι δυνατόν να θυμόμαστε τις σιωπές;