ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΘΩ.

Μου σηκώθηκε η τρίχα.

Διάβαζα τις προηγούμενες ιστορίες-αναρτήσεις με αφορμή μια συνάντηση και μελαγχόλησα.
Βλέπω το πέρασμα του χρόνου σ'αυτές τις λέξεις.
Γαμώτο, περίεργο πράγμα που είναι ο άνθρωπος.
Όλα είναι στο μυαλό του, αλλά τίποτα να ελέγχει μέσα του.
Σήμερα παρατηρούσα στο δρόμο,θυμόμουν, μάζευα ιστορίες για να σας πω.
Ηταν το πρώτο φθινόπωρο.Κι όπως επιβάλλει κάθε Οκτώβρης και νέα αρχή.
Περνούσα τη μέρα μου με τους νέους στόχους,νέες σκέψεις,νέους ανθρώπους,νέα ενδιαφέροντα.
Ώσπου, έσκασαν παλιές μου ιστορίες. Όχι,δεν ταράχτηκα.
Αντιθέτως, με φυσικότητα πήγα εκεί και χάρηκα.Και όλα γίνονται ίδια.
Και μετά ήρθαν οι σκέψεις, οι μνήμες και το αίσθημα.
Οι έρωτες και οι φαντασίες.
Ποιόν πάω να κοροιδέψω;
Είμαι ευχαριστημένη.
Ευχαριστημένη που μπορώ και βλέπω αυτά τα πράγματα, που τα θυμάμαι και που μπορούν να με συγκινούν.
Η δύναμη της αγάπης,βλέπετε.