ON WIRE.

Νιώθω τόσο μπερδεμένη ανάμεσα στην ευτυχία και το τίποτα που νομίζω ότι δεν ζω κάτι αληθινό, πως θα εξαφανιστώ αν το θέλω, ίσως είναι ένα τριπάκι μόνο.
Ψάχνω να δω τον εαυτό μου στα μάτια άλλων ανθρώπων.
Νιώθω αδιάκριτη.
Στον καθρέφτη δε θέλω να κοιταχτώ.
Εξωτερικά τι να δεις;
Όλα μοιάζουν καλύτερα, σε τέτοιες στιγμές.
Ντρέπομαι να πω ''προσποιούμαι'', δεν τολμάω.
Δεν την πιστεύω αυτή τη λέξη, δεν είναι πως ντρέπομαι να παραδεχτω.
Δε δείχνω να πείθομαι.
Ψάχνω ευκαιρία να ''ελαφρύνω'' και δεν δυσκολεύομαι.
Μπορώ να περάσω καλά.
Μπορώ να γελάσω με την καρδιά μου και να κάνω χιούμορ.
Το δύσκολο είναι να τα βλέπεις και τα δύο αυτά μέσα σου.
Και να ζεις με αυτά, να κοιμάσαι μαζί τους.
Όπως το να ξέρεις ότι άλλα λες, αλλα κάνεις και άλλα νιώθεις αν όχι να εκφράζεις μόνο τα μισά.
Μισώ μέσα μου αυτό που με κάνει να είμαι διχασμένη.
Όσο το αγαπώ, τόσο το μισώ και αντίστροφα.
Η ισορροπία εχει πρόκληση με γερά αντίβαρα στο τεντωμένο σκοινί.
Τα χέρια σαν σπασμένα κλαδιά χειμωνιάτικα.
Σχεδόν παραιτείται και είναι έτοιμη για ελεύθερη πτώση.
Της δένω τα μάτια σαν να είναι αυτή στη θέση μου στον καθρέφτη.
Δείχνω εμπιστοσύνη ή αυτοκαταστροφικότητα.