ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Τι είναι αυτό που με κάνει να βλέπω τα κτίρια σαν να έχουν διάφανο τον τέταρτο τοίχο ή αλλιώς σαν τομές;
Ίσως τα ημερολόγια με τα σοκολατάκια, όπου μετρούσες αντίστροφα για την Πρωτοχρονια και κάθε φορά άνοιγες ένα παραθυράκι;
Ίσως το τριώροφο σπίτι Playmobil που συναρμολογήθηκε χρόνο με το χρόνο;
Ίσως το Rear Window;
Ίσως τα παλάτια μινιατούρες όπου ζωντάνευαν τα παραμύθια;
Ίσως τα ντοκιμαντέρ με τις υπερπληθείς φτωχικές κατοικιές της Λατινικής Αμερικής;
Ίσως το ότι μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης με γιαγιάδες που λέγανε ιστορίες για ό,τι έβλεπαν;
Ίσως απλά οι βόλτες στο κέντρο της πόλης.
Αναρωτιέμαι αν άλλοι άνθρωποι νιώθουν τόσο δεμένοι με τις πόλεις τους ή γενικά με το χώρο.
Πιστεύω ναι.
Αν και είναι αισθήματα πολύ προσωπικά αυτά.
Ετσι δεν έρχεται και η μαγεία άλλωστε;
Αν δεν ένιωθες τόσο μόνος θα έβλεπες τόση ομορφιά στην απόσταση;
Εγώ δεν ξέρω να απαντήσω σίγουρα.
Οι συγχρονες πόλεις είναι συνώνυμες της μοναξιάς του μεταμοντέρνου ανθρώπου.
Δωμάτια φωτεινά ξεπηδούν από το πουθενά στο απόλυτο σκοτάδι.
Αναρχία στην πολεοδομία.