ΠΝΙΓΟΜΑΙ;

Μια φωτιά ανάβει απέναντι απ΄το δωμάτιό μου
κρατώ τα παντζούρια μισόκλειστα
θέλω να βλέπω αλλά δεν είμαι σίγουρη για το αν θέλω να με βλέπουν να παρακολουθώ
δεν ξέρω αν κινδυνεύω
στέκομαι ακίνητη 
σαν από μάρμαρο
δεν καταλαβαίνω τις σκέψεις μου
ίσως δεν τις ακούω πια 
ή ίσως και να μη σκέφτομαι κάτι
η εικόνα με σαστίζει 
με νεκρώνει
ο λόγος μου γίνεται αυτόματος
η γραφή μου καταιγιστική 
κι όμως 
δε λέει να σβήσει καμία φωτιά
ειδικά αυτή που υπάρχει μέσα μου
πλέον έχει αρχίσει να μυρίζει στάχτη όλο το σπίτι
άραγε να στέκονται και οι γείτονες πίσω από τα παράθυρά τους και να κοιτούν το σπίτι μου να φλέγεται;
δε μου αρέσει πώς μυρίζει το καμμένο τοπίο
μου υπενθυμίζει να θρηνώ
χωρίς να ξέρω το λόγο 
και ποιά ακριβώς είναι η απώλεια
τρελαίνομαι
κοιτάω αυτά τα δυο πλάσματα δίπλα μου
κι αναρωτιέμαι αν αυτά γνωρίζουν καλύτερα από μένα τι να συμβαίνει εκεί έξω 
ή μάλλον, εδώ μέσα
σίγουρα θα ξέρουν, σιγοψιθυρίζω στον εαυτό μου 
μονολογώ σαν τρελή θα πιστεύουν, τι κρίμα να μην έχουν γλώσσα
λάμπουν τα ματάκια τους απ' την ανάγκη 
απ ' την αγάπη
απ' όλα αυτά που δεν λάμπουν τα μάτια όσων κοιτώ
μέσα τους βλέπω σπίθες αυτής της καταραμένης φωτιάς που δεν ξέρω από πού ξεκίνησε και πώς θα σβήσει

δεν ξέρω τι λέω
αλλά αν το σπίτι μου όντως έχει πάρει φωτιά 
πρέπει να σώσω τα τελευταία δείγματα ζωής που απέμειναν
αγκαλιάζω τα μωρά και βυθιζόμαστε σε μια τεράστια μπανιέρα
μήπως μας πάρει ο ύπνος, μήπως και ξυπνήσουμε αλλού




https://www.youtube.com/watch?v=-SDWFvsN2lw