ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ

Με τόσον ήλιο στη μνήμη 
πώς μπόρεσα να στοιχηματίσω στο παράλογο;

____________________________________


Ένα ευνοϊκό αίνιγμα με βοηθά και πάλι να κατανοήσω τα πάντα.



Πού βρίσκεται το παράλογο του κόσμου; 
Μήπως είναι αυτή η ακτινοβολία ή μήπως η ανάμνηση της απουσίας της; 
Κανείς δεν μπορεί να πει τι είναι. 
Συμβαίνει όμως να μπορεί να πει τι δεν είναι. 
Εκείνος που ψάχνει ακόμα πιστεύουμε πως έχει φτάσει σε κάποιο συμπέρασμα. 
Χίλιες φωνές του αναγγέλουν κιόλας αυτό που βρήκε, κι ωστόσο το ξέρει πως δεν είναι αυτό. 
Ψάχνε κι ασ’ τους να λένε; 
Ασφαλώς. 
Πρέπει όμως πού και πού να υπερασπίζεις τον εαυτό σου. 
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ψάχνω, του δίνω σεμνά ένα όνομα, ανακαλώ, επαναλαμβάνω, ένα βήμα μπρος, ένα βήμα πίσω. 
Με προστάζουν όμως να δώσω ονόματα ή ένα όνομα, τέλος πάντων. 
Τότε πεισμώνω, εκείνο που αποκτάει όνομα δεν είναι ήδη χαμένο; 
Να τουλάχιστον τι θα μπορούσα να προσπαθήσω να πω.