ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ

Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι.
Μα πώς σταματά αυτό το μηχανηματάκι;

Αναστολή λειτουργίας.

Δε σημειώνω.
Δεν προσπαθώ να θυμηθώ. 
Δεν αναρωτιέμαι.
Δε δημιουργώ.

Αφήνομαι.
Αφήνομαι στη λήθη όσο αυτή αντέχει να τα βάλει με το θηρίο.

Δεν επιμένω σε τίποτα.
Αντιστρέφω τη ζωή από μέσα προς τα έξω.
Ας είναι από έξω προς τα μέσα.

Άρα το μόνο που μένει τώρα, είναι να σταθώ σε αυτό το σημείο και να περιμένω.
Σαν παιδί που έχει χάσει τους γονείς του.

Θα με βρούν.

Σε όσα επιμένουν. 

Εκεί μόνο υπάρχουμε, εκεί απαντάμε.