ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Ωραίο ήταν και τ' απόγευμα σήμερα. 
Ακόμα έχω στα χέρια μου τη μυρωδιά του. 
Όχι βέβαια του απογεύματος, αλλά του σώματός του. 
Αλλά δεν μπορώ να του μιλήσω για το απόγευμα.
Δεν θα με καταλάβει. 

Μετά έκλαψα.
Μου λέει: «μου τη δίνει όταν κλαις»
Δεν κατάλαβα τι εννοούσε και δεν τον ρώτησα.
Μιλάμε και δεν καταλαβαινόμαστε.
Γι αυτό κοιταζόμαστε.
Συχνά. 
Και πολλή ώρα.