ΠΕΡΠΑΤΩ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΤΟΣΕΣ ΑΛΛΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΝΑ ΜΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ


έχουν περάσει πολλές ώρες
έκανα μια μεγάλη βόλτα κατά την επιστροφή μου στο σπίτι
δεν χόρτασα αέρα
οι μονόλογοι μου ήταν ατελείωτοι
μου υπενθύμιζα συνεχώς να σημειώσω κάποιες από αυτές τις σκόρπιες ιδέες, έστω σαν ημερολόγιο
αλλά όπως πάντα, όλα ξεχάστηκαν ή δεν έγιναν λέξεις
δεν έχω διάθεση για πολλά εδώ και καιρό
χάζευα τα παράθυρα των ανθρώπων, τα στολισμένα
τις άδειες εταιρίες, τα σπίτια, τα καταστήματα, τα φώτα
δεν είναι οι γιορτινές μέρες με την κραυγαλέα τους υπερβολή που με θλίβουν, αυτές οι ανούσιες στιγμές μου φαίνονται σχεδόν χαριτωμένες άλλωστε
νιώθω όμως πως έχω ένα κενό
και δεν φαίνεται να κλείνει
πως χαζεύω γύρω μου χωρίς να βρίσκω κάπου να κοιτάξω
και δεν ξέρω για πόσο θα αντέξω αυτή τη ζαλάδα

περπατώ ανάμεσα σε τόσες άλλες φιγούρες
είναι τόσο σπάνιο, σκέφτομαι, να μη νιώθεις μόνος εκεί έξω
είναι κανονική μάχη