ΤΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΣΒΗΣΤΑ ΚΕΡΙΑ ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ



Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

τα πιο κοντά βγάζουν καπνό ακόμη,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμένα μου κεριά.

τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει.